Ons volkslied

Vrienden GUG

Info voor toeristen

    0481-421408 06-1387 66 24

 
 
De hobby van Marijke van Aalten Terug Vépé
   
Deze pagina wordt mede mogelijk gemaakt door Gendtse Vrienden
 
 
 
 
 

 

 

 

  Foto bestellen?

Je kunt niet alle honden van de wereld redden, maar wel de wereld van één hond
 

In Huize van Aalten kan een bezoeker steevast rekenen op een warm  Zuid Europees onthaal. Kyra de Griek is de jongste en duidelijk haantje de voorste die met gemak het grote lichaam van de Portugese lobbes Guapa aan de kant duwt. Tussen het geweld mengt zich het slanke lichaam van de Spaanse Blanca. Op de achtergrond wacht Apollo met een kwispelend staartje rustig zijn beurt af, want de 13 jarige Portugees is blind. De rust komt terug als iedereen zijn plekje weer heeft gevonden.

Marijke van Aalten is duidelijk gesteld op haar buitenlandse viervoeters. Alle vier zijn ze via de Stichting  Dierenhulp zonder Grenzen (DHG) in ons durp terecht gekomen. De stichting is een onafhankelijke organisatie  die zich stevig en met passie inzet om verstootte en mishandelde honden en katten te helpen uit in het bijzonder populaire vakantielanden zoals Spanje, Portugal en Griekenland.  De stichting draait volledig op vrijwilligers. Marijke doet voor de stichting intakegesprekken. De eisen om via DHG een hond in huis op te mogen nemen zijn streng. 

 Hondendrol

Marijke omschrijft haar zorg voor Kyra, Guapa, Blanca en Apollo niet als een hobby. Het ziet veel dieper. Ze praat liever over een droom en een passie om dieren te helpen. En dat begon al heel vroeg.  Als kleuter nam ze al een afgestoten biggetje  mee naar huis om die met de papfles te voeden. Honden en katten die op straat  worden aangereden gaan mee naar huis. Daarna wordt de dierenambulance  gebeld. Marijke van Aalten kan niet tegen dierenleed.  “Doe een dier niks aan. Als ik het zie, dan ben je echt de mijne”, zegt ze op strenge toon.

 

Ze heeft meer activistische trekjes als het om de hondenverzorging gaat. Wie voor een hond kiest moet er goed voor zorgen. En daar hoort ook op tijd en goed uitlaten bij. Een baasje die zijn hond op het trottoir laat poepen loopt kans de drol terug te zien in zijn brievenbus.

 Traditioneel

Haar honden hebben onder onvoorstelbaar gruwelijke leefomstandigheden geleefd. Via DHG en internet heeft ze de levensloop van de honden kunnen achterhalen. Guapa, mooi meisje in het Spaans, die met haar moeder en nog 7 pups rondzwierf werd beschoten door boeren. De honden hadden honger en zaten achter de kippen aan. DZG heeft ze toen laten vangen en naar een opvang gebracht. Het mooie meisje is nog steeds bang voor harde geluiden. Zelfs het klikken van mijn camera brengt de vriendelijke lobbes uit Portugal in angstnood.

De lobbes is bang voor een hard geluid. Zelfs een klik van mijn camera herinnert aan haar verleden. Sorry Guapa,

Blanca kwam bij Marijke als een schuchter wrak. Ze was bang voor iedere bezoeker die binnenkwam. Niet vreemd, want  Blanca is een Galgo. Een prachtige windhond, maar ze worden in Spanje en Portugal niet als een levend wezen gezien, maar als een gebruiksvoorwerp en als zodanig behandeld. De carrière als ren- en jachthond eindigt als ze niet meer nodig zijn.

Ze worden ‘traditioneel’ op de meest afschuwelijke manier mishandeld en gedumpt. Guapa is deels zijn tanden kwijt en doof. Volgens Marijke zeer waarschijnlijk door schoppartijen. 

Blind

De jonge Kyra is een buitenbeentje. De ‘rotzak’ en ‘het gekke ding’, zoals Marijke haar liefkozend noemt, kwam op jonge leeftijd uit de Griekse hondenhel. Zij werd als pup in een kliko gevonden en gered door de stichting Dierenhulp zonder grenzen. Ze gedraagt zich nu als een ondeugend onbevangen kind dat graag met overige viervoeters donderjaagt. Maar dat is aan de oude Apollo niet besteed.

De afgekeurde jachthond heeft allerlei kwalen en is blind. Hij heeft jarenlang aan een ketting in een afgesloten garagebox gezeten. Hij was zwaar verwaarloosd. Dierenvrienden hebben hem daar ’s nachts bevrijd en naar een asiel gebracht. DHG kon voor hem geen nieuw onderdak vinden, totdat ze bij Marijke van Aalten aanklopte. Apollo zit volgens de stichting in zijn laatste levensfase. Naar verwacht nog enkele maanden.

 

De oude Apollo voelt zich nu veilig

 

Het is duidelijk, Marijke heeft voor alles wat dier is en vier poten en een staart heeft haar hart op de goede plek zitten. Haar honden hebben het nodige meegemaakt en zijn door verkeerde mensen gruwelijk mishandeld. “En ze zijn zo lief”, zegt ze met Kyra op schoot. “Na alles wat ze hebben meegemaakt, hebben ze nog steeds vertrouwen in de mens.”  Ze vraagt zich af of mensen met een vergelijkbare bagage dat vertrouwen in de mensheid ook zouden behouden.

Dood 

Marijke is geen vegetariër. Vlees vindt ze lekker en haar honden krijgen dat ook, maar ze eet bewust alleen vlees van dieren die met zorg voor hun welzijn zijn gehouden. Bezuinigt niet op de kosten van een dierenarts, maar als de dood zich meldt dan is het zover. Ondraaglijk lijden is uit den boze. Een hond die blind of doof is of met gezwel heeft, geen pijn heeft, goed eet en met zijn staart kwispelt, heeft volgens Marijke nog een kwalitatief goed hondenleven.

Zo niet, dan is het gedaan. En dat betekent laten inslapen, achter het huis een gat graven en het levenloze dier met de kruiwagen wegbrengen.  “Nee, daar heb ik echt geen moeite mee als ik weet dat het dier bij mij een goed leven heeft gehad. Doodgaan hoort bij het leven. Voor mens en dier.”

Na alles wat ze hebben meegemaakt, hebben ze nog steeds vertrouwen in de mens.

De blinde Apollo lijkt na de komst naar Gendt behoorlijk op te knappen. Marijke stelt de verwachting van enkele levensmaanden bij. Het eten van een goed stuk vlees, afhaalchinees en een ontbijt van brokken met leverworst en griesmeelpap  doen hem goed. En als Apollo met de kruiwagen is weggebracht?

Dan komt er weer een oude afgedankte viervoeter in Huize van Aalten.  “Ik haal hier zoveel positiviteit uit”, zo is haar uitleg.

 

 
 

Archief