Ons volkslied

Vrienden GUG

Info voor toeristen

    0481-421408 06-1387 66 24

 
 
Het bankje is (tijdelijk) terug    (woensdag 8 februari) Terug Vépé
   
Deze pagina wordt mede mogelijk gemaakt door deze Gendtse Vrienden
 
 

 

 

 

  Foto bestellen?

Alleen gebruik van pure materialen uit de polder

Toen Theo Joosten en Dirk Peters  zagen dat hun bankje in de polder de herinrichting niet had overleefd, besloten ze abrupt hun struinbankje  te herbouwen. Ook na de verzekering van de uitvoerder dat op die plek een uitkijkpost terug zou komen.

De emoties over hun heilige polderplek zijn sterker dan geduldig afwachten.  Twee bijzondere vrienden die door dik en dun elkaar steunen. Gewone oppassende huisvaders, maar eenmaal in de polder kunnen ze zich wisselend  gedragen als serieuze filosofen en baldadige pubers. 

Stoker op steenoven

De voormalige struinrustplèk kijkt uit over waar vroeger de steenoven stond waar de vader van Theo en de opa van Dirk beide stoker zijn geweest. De emotie hierover zit diep. GuG was er bij toen ze met materialen uit de polder weer  een bankje in elkaar hebben gekunsteld. Zelfs de oude spijkers worden hergebruikt.

 

Bij de eerste schop die in de grond gaat stuit Dirk meteen op gestort puin. Zou mien vaoder dat gedaon hebbe, zegt Theo met een serieuze lach. Dirk hakt de schop op de steen. Volgens Theo moet je met beleid het puin uit de grond halen en niet met bruut geweld. De koude noord oosten wind deert ze niet. Een baldadig mannengesprek over vrouwen wisselt moeiteloos over naar het noeste werk van de vroegere steenovenarbeiders. Ik bun van plan honderd jaor te worde zegt Theo. Dirk oogt tevreden, want dan blieve ze nog lang vrienden van mekaor. Over naar de arbeidsomstandigheden van vroeger krijgt de steenovendirectie  het zwaar te verduren.

Een ‘vrachtpos’ moet aangespitst  worden. Het enige gereedschap is de schup. Hadden we nou mar un afgerichte bever, zegt Theo. Het bankje krijgt ook zonder de bever vorm, maar de mannen zijn niet echt tevreden. Ach, misschien wordt het  mèrge wjèr afgebraoke, zegt Theo relativerend. Dirk zegt altijd ontzag te hebben voor de ‘oude man’, maar wil niet luisteren. De boomstronk wordt met vereende krachten een paar centimeter opgeschoven.

De mannen praten over de toekomst van hun polderplek. Hun bankje zal het wellicht ook voor de tweede keer niet overleven. Als er maar niet zo’n strak bankje kum, zegt Dirk. Theo knikt instemmend. Het heupflesje met kruidenbitter wordt, traditioneel na een filosofisch en puberaal bezoek in de polder, soldaat gemaakt.

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Naar het archief van project oeverwal